باغ ایرانی یکی از نخستین الگوهای باغ‌سازی جهان است که به‌عنوان عنصری مؤثر و همچنین پدیده‌ای فرهنگی با ورود به سرزمین‌های دیگر می‌تواند با توجه به شرایط و بستر موجود تغییر کند. ارتباط حکومت گورکانیان با صفویان در ایران و پیوندهای فرهنگی میان این دو، زمینه را برای تأثیرپذیری از فرهنگ و هنر تمدن ایرانی به‌خصوص در حوزه معماری فراهم کرده است. باغ‌سازی به شیوه ایرانی در هند یکی از مهم‌ترین این تأثیرات است که به نظر می‌رسد بر پایه بینش هندی، کالبد باغ ایرانی در هند تغییر یافته است. هدف از این پژوهش بررسی وجه تمایز کالبدی باغ‌های گورکانیان در نسبت با باغ‌های ایرانی بر پایه بینش هندی است. معروف‌ترین باغ‌های دوره گورکانیان آرامگاه‌های واقع در باغ‌های وسیعی در پایتخت‌های دهلی و آگرا بوده است که از مهم‌ترین آنها باغ مقبره همایون و تاج محل است که به‌عنوان نمونه موردی برای این پژوهش انتخاب شده‌اند. مطالعات با استفاده از روش کتابخانه‌ای انجام شده و برای تحلیل در نمونه‌های مورد مطالعه در حوزه کالبدی باغ از روش تفسیری تاریخی بهره گرفته شده است. در خاتمه، یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد بر پایه بینش هنر هندی، کالبد معماری باغ باید بیانی تندیس‌گرا و مجسمه‌وار داشته باشد؛ به‌گونه‌ای که در باغ‌ مقبره هندی در دوره گورکانیان همه عناصر کالبدی باغ در آن اعم از آب، گیاهان و هندسه نقشی تزیینی و نمایشی داشته است و همچنین بنای اصلی (مقبره) به‌ واسطه قرارگرفتن روی سکو و کم‌تراکم بودن درختان در باغ وجه تندیسی و برجسته‌ای دارد که بر باغ مسلط است.